・ t e a _ b r e a k ・[Di] งานศพ
posted on 31 Jul 2010 13:39 by ningeleven in Diaryงานศพ
ปรกติแล้ว พ่อกับแม่จะมารับฉันที่หอในตอนเย็น หลังจากพ่อเลิกงาน แต่วันนี้พ่อมารับฉันเร็วผิดปรกติ ฉันสังเกตุเห็นชุดของพ่อที่ใส่มา ณ ตอนนั้น มันไม่ใช่ชุดทำงานของพ่อ แต่ฉันก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรกับพ่อไป ความเงียบภายในรถได้ผลักดันให้ฉันหายสงสัยเรื่อง ชุดของพ่อ หลังจากที่พ่อพูดว่า "ลุง...คนหนึ่งในหมู่บ้านตายแล้ว พ่อพึ่งไปเสียศพมา" ฉันร้องห๊า! เสียงหลงเพราะไม่คิดว่า คนที่แข็งแรงอย่างลุงเค้าจะตายง่ายๆ พลันถามพ่อว่า "ตายเพราะอะไร" "หลับแล้วก็ตายไปเลย" ตำตอบของพ่อทำให้ฉันหายสงสัย ความเงียบเข้ามาแทรกตัวอีกครั้ง
ฉันครุ่นคิดในความเงียบ คนเราไม่มีวันรู้วันตายของตนเอง คนที่แข็งแรงกับคนที่อ่อนแอ กลับมีความคิดที่ต่างกัน คนที่แข็งแรงอาจคิดว่าตนไม่ตายง่ายๆ แต่สำหรับคนอ่อนแอนอนทรมานอยู่บนเตียง อาจคิดว่าพรุ่งนี้ วันนี้ฉันก็ตายแล้ว บางครั้งเราอาจคิดว่าโลกให้อะไรมาที่กลับกัน คนอ่อนแอมีเวลาทรมานมากกว่าคนแข็งแรง เช่นเดียวกัน คนแข็งแรงมักคิดว่าความสุขผ่านไปเร็วเสมอ และคอยโหยหาแต่ความสุข ทั้งคนอ่อนแอ และคนแข็งแรงต่างโหยหาความสุข ที่กลับมองข้ามว่าใจเราเท่านั้น ที่จะหาความสุขเจอ เมื่อใจเราทุกข์มันก็ทุกข์ ใจเราสุขมันก็สุข ระยะเวลาแห่งความทุกข์และความสุขมันเป็นเพียงอุปทานของเราเท่าน้นเอง
มาวันนี้ทำให้ฉันรู้สึกแย่นิดๆ ถ้าหากมีใครมาถามว่า "อนาคตของเธอจะเป็นยังไง" ฉันวางแผนไว้แล้วแต่ฉันตอบไม่ได้ เพราะฉันไม่แน่ใจว่า มันจะแน่นอนหรือไม่ เรามีฝันมีจุดหมายปลางทางก็จริง แต่คำว่าอนาคต มันคือสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ก็เหมือนกับความตายที่เราไม่รู้ว่ามันจะมาเมื่อไหร่ เรามองแต่เพียงจุดหมายปลายทาง จนมองข้ามเรื่องระหว่างทางว่าจะเกิดอะไรขึ้น เอาง่ายๆก็คือ ลองคิดดูว่าเรากำลังขับรถไปที่ไหนซักแห่งในเวลาที่จำกัด แต่ระหว่างทางกลับเกิดอุบัติเหตุ กาลเวลาที่จะต้องไปให้ถึงจุดหมายก็คลาดเคลื่อนไป และน่นก็ได้บ่งบอกถึงความไม่แน่นอน ชีวิตนั้นไม่แน่นอน แต่ความตายต่างหากที่แน่นอนสำหรับเราทุกคน
ฉันได้อ่านหนังสือชื่อว่า ณ ของนิ้วกลม เขาเขียนประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันฉุดคิดขึ้นมาได้ว่า "ถ้าชีวิตเป็นประโยคขนาดยาว งานศพเป็นเพียงจุดฟุลสต๊อปเท่านั้นเอง"
ภาพในงานศพที่ฉันเห็นทุกๆครั้งผู้เป็นลูก เป็นพ่ เป็นแม่ หรือแม้กระทั่งญาติ จะร้องไห้เสมอ แล้วมีความเชื่อกันว่า ห้ามหันกลับไปมอง เพราะจะทำให้ผู้ตายเป็นห่วง ฉันไม่ทราบว่าความเชื่อนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันสังเกตุเห็นนั่นคือ ปริมาณของน้ำตา ที่พร่างพรูลงมาจากบรรดาผู้เกี่ยวข้องกับผู้ตายนั้น บางคนก็ร้องไห้ฟูมฟาย บางคนก็แค่น้ำตาไหล ฉันมีความคิดที่ว่า คนที่ร้องไห้ฟูมฟายในงานศพนั้น คือคนที่ยังไม่ได้ทำอะไรดีๆเพื่อผู้ตาย แต่สำหรับคนที่แค่น้ำตาไหล เขาอาจจะทำอะไรดีๆเพื่อผู้ตายแล้ว เหตุที่เขาร้องไห้ฟูมฟาย อาจเป็นเพราะ เมื่อผู้ตายยังมีชีวิตอยู่ เขาอาจจะมองข้ามผู้ตายก็เป็นได้
สำหรับฉัน ความตายไม่ใช่อนาคต แต่ความตายตือปัจจุบัน ที่เราอาจจะประสบได้ทุกเมื่อเชื่อวัน เรื่องของลุงที่ตายไปได้เป็นอุทาหรณ์แก่ฉันแล้วว่า ใช่ว่าคนที่แข็งแรงจะอยู่กับเราได้นาน ทำให้ฉันอยากเรียนจบเร็วๆ ทำทุกอย่างเพื่อคนที่นั่งอยู่ในรถกับฉัน และคนที่รอฉันอยู่ที่บ้าน นั่นคือพ่อกับแม่ผู้มีพระคุณกับฉัน แล้วถ้าวันนั้นมีจริง วันที่ฉันทำให้พ่อกับแม่ดีใจ สุขใจ แลภูมิใจในตัวฉัน ฉันสัญญาเลยว่า ถ้าหากพ่อแม่จากฉันไปเมื่อใด ฉันจะไม่ร้องไห้ฟูมฟายเสียใจเลย
ความตายไม่ได้น่ากลัว แต่การที่มีคนตายจากไปต่างหากล่ะที่น่ากลัว
ออกเดินเมื่อวันที่ :25 มิถุนายน 2553
:: NingElven::
